آویشن (Thymus. Sepyllum) که با نام های صعتر، آذربه (آذر روبه) یاد می شود. این گیاه بیشتر در شمال و غرب کشور می روید و بیشتر در نواحی کوهستانی مانند کوه های شیراز و الوند فراوان است. گل های بنفش و صورتی دارد و تمام اعضاء گیاه معطر و دارای اسانس تیمول و چند ماده داروئی دیگر است. زنبورداران عسل به این گیاه علاقه فراوان دارند و زنبوری که از عصاره ی این گیاه جمع آوری می کند، عسل بسیار معطر خواهد ساخت. دام های شیرده چون از این گیاه بخورند شیرشان معطر و مقوی خواهد شد.

خواص دارویی گیاه آویشن برای درمان بیماری ها

اینجا هزاران نفر تونستن به وزن ایده آل برسند

شما به کمک این کلینیک به صورت تضمینی میتونید وزن کم کنید. نه نیازی به ورزش های سخت هست نه قرص و داروی خطرناک، خیلی ساده و بدون دردسر فقط با تکنیک های اختصاصی این کلینیک آنلاین.

 

به گزارش مجله پزشکی دکتر سلام، گیاهی است گرم مزاج، مدر، اشتها آور، دفع بخارات و گازهای معده و روده، تسکین دهنده استفراغ، دافع ریح الکلیه و شن های ریز کلیه، نقصان دهنده رطوبات مزاج، مقوی اعصاب بوده و مقدار خوراک آن از دم کرده آن دو مثقال و از پودر خشک آن نیم مثقال است و اما مصرف آویشن نباید سالانه باشد چون مصرف ممتد آن ممکن است ایجاد ورم کبد نماید.
اسانس های موجود در آویشن عبارتند از تیمول و کارواکرول. همین اسانس ها هستند که وقتی زنبور عسل از این گیاه می خورد، عسل آنرا بسیار معطر و مشهور می سازد.